راهی که رفته ایم

   (۲ امتیاز دهنده)
راهی که رفته ایم

اگر  نگوییم مهمر ترین  حداقل  یکی از دغدغه های  اصلی  والدین  امروز  ،  مسئله  تحصیل  و درس خواندن  فرزندانشان  به حساب می آید . والدینی  که تمام  آمال آرزوها و رویاهای  خویش  را در موفقیت  فرزندان  خود جستجو  می کنند و اکثراً در صدد هستند  که نقایص  کار خود  و یا اشتباهاتی را  که مرتکب  شده اند  بیابند  و بکوشند  که آن ها  را در روند  رشد و تحصیل  فرزندانشان  عملی  کنند  و این روند  از همان  ابتدا  و در بسیاری موارد  حتّی  قبل از ورود  کودک  به دبستان  و آغاز  رسمی  آموزش  در دوران  ابتدایی آغاز می گردد ...

به اشتراک بگذارید :

از  همان  ابتدا  در مدرسه  جز  دانش آموزان  به  اصطلاح درسخوان  بودم  و مورد  تشویق معلمانم . از آن  دست دانش آموزانی که نیاز  به یاد آوری  و زور و اجبار  برای  درس خواندن  ندارند ،  از آن ها  که هم  خودم  درس هایم  را به موقع  می خواندم  و هم  تهدیدهای  آموزگارانم را باور می کردم ، نه اینکه  گاهی  نخواهم  شیطنت کنم  یا از  زیر بار درس به سوی  بازی بگریزم  امّا  . . .

دوران تحصیل  سپری شد  و من همچنان  درس می خواندم  تا  به  غول  کنکور  رسیدم . غولی  که گفته  می شد  شکستن  شاخ های آن کلید  ورود  به بهشتی  به نام دانشگاه  است ،  آن هم  از نوع  دولتی اش  از نوع  واقعی اش  ، قرار  بود  که درس   بخوانیم  تا در آینده  موفّق  شویم  ، شغل  خوب به دست آوریم  و  . . . حتی  قرار بود  "علم  بهتر از ثروت "  باشد  چون با  علم  ثروت  هم به دست  می آمد امّا ! افسوس . . .

نه دانشگاه  آن بهشتی  بود  که گفته  بودند نه نتیجه اش  آنچه  که من انتظار  داشتم . با ورود  به کلاس های  دانشگاه  دانستم  که آسمان  آن هم  با آسمان  مدارس ، یک رنگ است. همان  کلاس است  با همان  شیوه  فقط  در مقیاسی  متفاوت .

در آن جا بود  که متوجّه  شدم  اگر فرض اوّل  به نتیجه  گفته شده  منجر  نشده است  و   شکستن  شاخ غول  منجر  به ورود  به بهشت نگریده است ، پس احتمالاً  فرض بعدی  هم  چنین است ؛  درس خواندن  هم ( به این شیوه ) منجر  به کسب  موفقیت  نخواهد  شد.  حتّی  پس از پایان  دانشگاه  کسی  سراغی  هم از  دانشی  که کسب کرده ای  نمی گیرد  چه رسد  به اینکه  این دانش  بخواهد  با خود موفقیت و ثروت  هم بیاورد و مهم تر از  همه  اینکه  انصافاً  این دانشی  که کسب کرده ای  به چه  درد می خورد ؟  در عمل چه کاری بلدی  انجام  دهی  ؟  به جز  مشتی  نمره و  مدرکی  که نشان دهنده ی گذراندن و قبولی  در تعداد مشخصی  واحد دانشگاهی  است  چه مهارتی  داری ؟

 انصافاً  چند درصد  ما چنین  تجربه ای  داشته ایم ؟ آیا این  ، یک سناریو ی  آشنا  برای  تعداد کثیری از  بزرگسالان امروز  نیست ؟  بزرگسالانی  که امروز  خود  والدین  دانش آموزانی دیگر  محسوب می شوند  و نمی خواهند که این داستان   برای  فرزندشان  هم تکرار  شود . با خود می اندیشند  کجای  کار غلط  بوده است ؟  و به این نتیجه  می رسند  که باید   فرزندشان را تحت مراقبت  و کنترل  بیشتر  به سمت  درس  خواندن  بیشتر ،  هل دهند با خود می اندیشند  .  شاید  مشکل  من این  بود  که از کودکی کلاس  زبان  نرفتم  ، شاید  دلیل ناکامی  من این بود  که      تیزهوشان  نرفتم  و هزاران دلیل  دیگری  که سبب  می گردد  این کنترل و نظارت  و اجبار  برای فرزندشان  بیشتر شود  به امید اینکه  آینده ای  بهتر از امروزِ  خود ،  برای  فرزندانشان  رقم  بزنند.  همین است  که اکثر  کودکان امروز  کودکی  نمی کنند ،  از بازی  های  شاد  و مفرّح  کودکانه  که غذای  فکر و روح  آن ها است  محرومند  ، اجازه ندارند بسیاری  از چیزهایی را که باید  خود  به شخصه  تجربه  کنند ، بیازمایند . از همان  ابتدا  زیر ذره بین  والدین  خود هستند  و حتی  بسیاری  از ویژگی های  طبیعی  دوران  کودکی  شان  مشکل  قلمداد  می شود .

اگر برای  خود ما غول  درسال های  آخر دبیرستان   و بر سر راه کنکور  نشسته  بود ،  هم اکنون آن  غول نیز  زاد و و لد کرده  است و بچه غول  هایی را  در سالها  و پایه های  پایین  تر و در سنین کودکی فرزندان ما نشانده است . غول هایی برای ورود  به مدارس تیزهوشان  و نمونه و . . .

که کودکان  از همه  جا بی خبر  ما ، حتّی  بدون آن که  بدانند  چرا   وارد  رقابتی سخت  و سنگین  می شوند  و حتّی  برای خودشان هم  گاه  پیروزی در این رقابت  چنان  مهم می شود که  از دو سه سال  قبل ، دیگر لحظه ای  از  پروراندن   این  رویا دست  نمی کشند  و آرامش  و آسایش  و لذّت   دوران کودکیشان  در این  راه قربانی  چشم و هم چشمی  ، به ظاهر  دلسوزی و رویاهای  والدین شان  می گردد.

والدین امروز  کودکانی می پرورانند  مضطرب  و پر تنش  ، گاه  افسرده و دلمرده  و گاه پرخاشگر . درسخوان  و

تیزهوشان  قبول  شو!  امّا بی مهارت  و ناتوان  در حل مسائل  بسیار  کوچک و ساده .

کودکانی  که  بسیاری حتی  از پس کارهای  شخصی  خود نیز برنمی آیند  کودکانی  که مسئولیت  پذیر نیستند ، همیشه  طلبکارند ، رشوه گیر  و باج  طلب شده اند  و از همه  بدتر  روابط  خوبی  با  والدین خود ندارند . بیایید کاری کنیم  . . .

بیایید  تعاریف  جدیدی  از موفقیت  بیابیم، بیایید  از عادت هایمان  خارج شویم  ؛ از کاری  که همه  می کنند  از مسیری  که همه  چشم بسته  و به تقلید  از سایرین  در آن گام  برمی دارند بیرون بیاییم . بیایید  بستری  نو فراهم  کنیم  برای تربیت  کودکانی  که شاد  ، خوشبخت ، متفکّر ، آزاداندیش و سالم هستند  و آن  قدر مهارت  و توانایی  دارند  که خود  می توانند  در هر  شغل  و جایگاهی  که باشند  برای خود  موفقیت  و ثروت و خوشبختی  را رقم  بزنند و البتّه  مدیون والدینی باشند که مانند اکثریت  جامعه  فکر نکردند و حتّی  از مخالفت  ها  و زخم زبان های  سایرین به جهت  نوع  نگاه  و تفاوت  دیدگاه خود نهراسید و به فرزندان  خود استقلال  رأی  و آزادی عمل  را آنگونه  که شایسته ی  یک انسان  واقعی  است هدیه دادند.

                                                                                                             نگارنده: ملیحه پورنامداری


نظرات خود را با ما درمیان بگذارید

captcha Refresh
captcha Refresh
مهدیه کاکوئی نژاد:
۱۳۹۴/۱۰/۲۶
illegal0 downvote0 | 0upvote

عالی
پاسخ

عضویت در خبرنامه

باعضویت در خبرنامه از آخرین اخبار و تخفیف ها مطلع شوید.

ایمیل خود را وارد نمائید

logo-samandehi