پند والدین یا راهنمای درون؟

   (۱ امتیاز دهنده)
پند والدین  یا راهنمای درون؟

به اشتراک بگذارید :

وقتی  کودک بودیم ، همیشه  مادرم  آبروی  خودش  و پدر  را به رفتار ما  ، درس خواندن  ما ، گفته  ها  و خنده های ما  گره می زد . اگر  به مهمانی می رفتیم  یا مهمان  داشتیم ، قبل  از قرار گرفتن ما  در آن  جمع ، قوانین  لازم ، پیش آگاهی های  احتمالی  و نیز همه آموز ه هایی از آداب  اجتماعی  که بارها  به زبان  خوش  و یا بر اثر  تجربه ای  ناخوشایند  دریافته  بودیم  مرور می گشت. پس  از رهایی  از آن  جمع و اجتماعات  کوچک ، اغلب  تجربه ای  جدید  برایمان  از قضاوت والدین  رقم  می خورد.

گاهی  بازخواست به خاطر  رفتاری  که ریشه  در کودک  درونمان  داشت و قاضی  وجودمان  آن را مثبت  انگاشته  بود ، غافل از آنکه  می بایست  از نگاه  بزرگترها و آبرویشان به آن رفتار  بنگریم و البتّه  گاهی  هم بر عکس  بود.  هر وقت هایی که  در آن جمع  و مجلس  به خاطر  تجربیات  قبلی  سعی کرده بودیم  ندای  کودک  درونمان  را از ترس  شماتت  بزرگترهای  جمع  و والدینمان  خفه  کنیم  و در قالب  قوانین  و آداب  تعریف شده  ی ایشان  رفتار کنیم  پس  از رهایی  از جمع  مادر چنان  از  افتخاراتی  که به خاطر  تربیت  صحیح  فرزندان  کسب  نموده  بود ، سخن می راند  که  با خود می پنداشتم  چه شیطان  پستی  در درون  من وجود دارد  که هر لحظه  مرا به بازیگوشی  و شیطنت  ، گفت  و خنده  با همسالان فارغ  از شرایط  زمانی  و مکانی  که در آن قرار دارم ،  ترغیب  می نماید.

کم کم  احساس  کردم  که با احساس  نیازم  به شادابی  ، بازی  و آزادی  از قضاوت  و نگاه دیگران  مبارزه  کنم ، همیشه  حواسم  به دیگرانی  که اطرافم  هستند باشد ، رفتارم  آنقدر  سنجیده  باشد  که قضاوت  دیگران  در مورد  نحوه ی تربیتم  به  قدر کافی مثبت  باشد  . پس  ازآنکه  راه  مدرسه  پیش رویم  باز شد  و مدرسه  رفتن  یکی  از وظایف روزانه ام  شد ، تجربیات  کامل تری  را از تربیت  صحیح  و رفتار خوب  ، چشم گفتن  ها ، قانع بودن ها  و  . . . به دست  آوردم  تا آن جا  که یاد گرفتم  علاوه بر بچّه ی خوب  و با ادب   بودن   باید  دانش آموز خوبی  هم باشم  به این معنا  که هر آنچه  را معلّم  می گوید   تحت هر شرایطی   بیاموزم  و به بهترین  شکل سرلوحه  زندگی  ام قرار  دهم  و این است  راه و رسم  کسب  موفقیت  و آینده ای  درخشان.

یاد گرفتم  جواب هر سؤال  را دقیقاً  با همان  جملاتی  بدهم  که معلّمم  گفته بود  .  خلاصه  اینکه  در تمام  دوران کودکی  و نوجوانی   و آغاز   سال های  جوانی ام   دلخوش بودم  از اینکه  فرزند خوبی  برای  والدینم  ، دانش آموز تحسین برانگیزی  برای معلّمانم و سد  خوبی  برای طبیعت  درونم  هستم .

 در همه ی آن  سالها  هر زمان  که یک لحظه ی شاد از زندگیم ، را مثل  شرکت  در  یک مهمانی   یا بودن   با دوستانم  را برای آینده ی  تحصیلی  و شغلی ام  قربانی  می کردم  یا هر بارکه مجبور بودم    یک درس  کسل کننده  را  از سر بی علاقگی  و اجبار بخوانم  تا بهترین  نمره ها  را کسب  کنم ، این باور  کهنه ی القایی را که برای رسیدن به هر موفقیتی باید سختی  های بسیار کشید دلیلی  برای طبیعت  درونم  قرار  می دادم  تا راهم  را به سوی  کنکور  و موفقیت  های پنهان  در پشت  آن ادامه  دهم.

 برای  من  که درس های مورد علاقه ام   ریاضی  و فیزیک  بود و شغل  دلخواهم معلّمی  به نظر می رسید  انتخاب  کردن  یکی از این  دو رشته  در یک دانشگاه خوب  و ادامه تحصیل  در آن   رشته  راه رسیدنم است  به  آینده ای  که قرار  بود  درپس آن  سختی   ها باشد .

 

 وامّا  چه لحظه ی تلخ  و ناامید کننده ای بود  آن لحظه  که در اولین جلسه از درس فیزیک  پایه  از استاد با  تجربه ی  این رشته  شنیدم  ، هر چه  تاکنون  معلّمین  در دبیرستان  به شما آموخته اند دور بریزید  و از اول  آنچه  را ما می گوییم یاد بگیرید ،  و این شروعی   بود  برای اینکه دریابم  دانشگاه  همان  مدرسه است  با قوانین  جدید  ولی  مشابه  ، درس های  سخت تر  ولی  با همان کیفیت ، کتاب  هایی  با همان  قدمت  و کارایی ، علومی  است  که دیگران  کشف کرده اند  و به کار  بسته  اند  و رشد کرده اندو  امروز  ما باید  فقط آن ها  را  یاد بگیریم  و حفظ کنیم  تا بتوانیم  سؤالات  امتحان را جواب  دهیم  . پس از آن روزها  با خودم  فکر کردم  آنانکه  مثل انیشتین  عاشق علم  و یادگیری  آن هستند ، به کجای این  کار کسالت آور دلخوش  کرده اند ؟ آیا منظور آن ها از علم همین است ؟ پس  از پایان  آن ترم  با خود  عهد کردم دیگر  هیچ  فرصت و لذّتی از  زندگی ام را  به خاطر این  کار عبث از دست ندهم  ، دنبال  پیدا کردن  راه واقعی موفقیت  و رضایت  از ندگی بودم . پس از ازدواج  و رهایی از  درس و دانشگاه  تا مدت ها همه ی  وقتم  را برای  رشد  و همراهی  با پسرم  سپری  می کردم  . هر روز  به دنبال  راهی  جدید  برای  بازی  با او و تقویت  توانایی های  او بودم . به تمام  اشیاء پیرامونم  از نگاه  کودکانه و قابلیت تبدیل  آن ها  به اسباب  بازی  می نگریستم .

با خود عهد کرده بودم  او را برای رضایت  دیگران تربیت  نکنم.

با خود عهد کرده بودم  همیشه از او انتظار چشم گفتن  و اطاعت  نداشته باشم.

با خود عهد کرده بودم  فرزندی  توانا  و باهوش  بخواهم  نه دانش آموزی درس خوان .

با تمام  این حرف ها  بازهم  داشتم کاخ آرزوهای خودم  را بر روی ستونی  به نام فرزند بنا می کردم.

تا اینکه  به عنوان معلم  کلاس اوّل  در یک دبستان غیردولتی  مشغول به کار  شدم . کار دراین  مدرسه به خاطر  دیدگاه  های متفاوت  مدیر آن ، راه جدیدی  از تفکر  و تحقیق راه  به  رویم  گشود  تا بتوانم  در این  مسیر  سبک  خاصی از آموزش را دریابم و با دیدگاهی متفاوت  از دیدگاه  سنتی  و رایج و نیز فراتر  از  دیدگاه قبلی  خودم   اجازه  دهم  فرزندم  مسیر  طبیعی  رشد  را سپری  کند . در واقع دریافتم مسیر  سعادت  هر کس  در طبیعت  وجودش  نهفته است نه  در محیط پیرامونش.

 

                                                                                                نگارنده: مرضیه کاظمی


نظرات خود را با ما درمیان بگذارید

captcha Refresh
captcha Refresh

عضویت در خبرنامه

باعضویت در خبرنامه از آخرین اخبار و تخفیف ها مطلع شوید.

ایمیل خود را وارد نمائید

logo-samandehi